Ogłoszenia Duszpasterskie

 

XXIII   NIEDZIELA  ZWYKŁA – 06.09. 2026r.

 

Dzisiaj po Mszy świętej o godz. 11.15 poświęcenie tornistrów i przyborów szkolnych uczniom z klas pierwszych. Po Eucharystii odbędzie się spotkanie z Rodzicami i kandydatami, którzy przygotowują się do sakramentu bierzmowania. 

 

 

2. W przyszłą niedzielę zapraszamy na różaniec fatimski  i procesję o godz. 19.00. Pamiętajmy również w naszych prywatnych modlitwach o chorych z naszej Parafii.
3. W sobotę 12 września odbędzie się rejonowy dzień skupienia dla Wspólnot Różańcowych w sanktuarium na Pólku od godz. 10.00 do 14.00.
4. W przyszłą niedzielę ofiary na tacę przeznaczone będą na pokrycie kosztów naprawy miecha w naszych organach.

Medytacja – XXIII Niedziela Zwykła – 06.09.2026

1. Przeczytaj uważnie i kilkakrotnie Słowo Boże: Tak mówi Pan: Ciebie, o synu człowieczy, wyznaczyłem na stróża domu Izraela po to, byś słysząc z mych ust napomnienia, przestrzegał ich w moim imieniu. Jeśli do występnego powiem: Występny musi umrzeć – a ty nic nie mówisz, by występnego sprowadzić z jego drogi – to on umrze z powodu swej przewiny, ale odpowiedzialnością za jego śmierć obarczę ciebie. Jeśli jednak ostrzegłeś występnego, by odstąpił od swojej drogi i zawrócił, on jednak nie odstępuje od swojej drogi, to on umrze z własnej winy, ty zaś ocaliłeś swoją duszę (Ez 33, 7-9).
2. Rozważ to, co Bóg Tobie powiedział:

Popularne przysłowie twierdzi, że „mowa jest srebrem, lecz milczenie złotem”. Powiedzenie to kryje w sobie wiele prawdy. Zawsze roztropniejsze wydaje się oszczędne gospodarowanie słowami, niż tłumaczenie się potem z tych zdań, które mogły kogoś zaboleć. Są jednak takie sytuacje, kiedy człowiek milczeć nie może, gdyż oznaczałoby
to przyzwolenie na dziejące się niesprawiedliwość i zło. Właśnie o tym mówi nam dzisiaj prorok Ezechiel.

Odwaga chrześcijańska rodzi się z zasłuchania w Boże Słowo. Ono wskazuje nam właściwy kierunek życiowej drogi. W jego świetle możemy też oceniać decyzje, jakie podejmują inni. Ludzie potrafią błądzić, ale nie możemy ich grzechu nazwać cnotą, a zła dobrem. Odpowiedzialność za drugiego człowieka wzywa nas do działania, czyli upomnienia pogubionej osoby. Jak zrobić to w sposób, aby taka rozmowa nie była jednocześnie końcem znajomości?

Są różne sposoby mówienia prawdy. Święty Paweł wiele razy w swoich listach upominał młode gminy chrześcijańskie, w których dochodziło do nadużyć, niekiedy bardzo gorszących. Zawsze jednak starał się łączyć prawdę z miłością. Wskazywał, że jego intencją nie jest postawienie na swoim, ale troska o zbawienie nowych członków Kościoła i dobre relacje między nimi. To pierwsza wskazówka, którą warto wziąć pod uwagę. Działam w imię miłości i troski do drugiego człowieka, a nie po to,
by przeforsować własny światopogląd.

Druga wskazówka jest niemniej ważna. Prorok Ezechiel jasno usłyszał od Boga,
że upominanie dotyczy sytuacji związanej z grzechem drugiego człowieka. Zawsze trzeba dobrze rozważyć, czy moja interwencja też będzie spowodowana tą właśnie przyczyną. Często bowiem upominamy innych nie dlatego, że grzeszą, ale z powodu cichego niezadowolenia, że nie spełniają naszych oczekiwań. Nie jest to jednak dobra interwencja, ale zwykłe czepianie się, a drugi człowiek odbiera takie zachowanie jako atak na własną wolność. Odpowiedzialność nasza nie kończy się zatem na podjęciu działania wobec grzeszącej osoby. Polega ona również na mądrym wykorzystywaniu upomnienia, tak aby nie stało się ono narzędziem do strofowania niesfornego ucznia, ale drogą ku wyzwoleniu i lepszemu życiu.

3. Modlitwa – Za tych, którzy trwają w grzechu, a nie masz odwagi ich upomnieć.
4. Kontemplacja – w ciągu dnia powtarzaj często słowa:

Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie.