Ogłoszenia Duszpasterskie

 

XIII  NIEDZIELA  ZWYKŁA – 28.06.2025r.

OGŁOSZENIA   DUSZPASTERSKIE

 

            Kim dla mnie jest Bóg? Jeżeli jest na pierwszym miejscu w moim życiu, to wszystko będzie na właściwym miejscu. 

 

 

 

 

 

  Medytacja – XIII Niedziela Zwykła – 28.06.2026

1. Przeczytaj uważnie i kilkakrotnie Słowo Boże: Jezus powiedział do swoich apostołów: Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał.
   Kto przyjmuje proroka jako proroka, nagrodę proroka otrzyma. Kto przyjmuje sprawiedliwego jako sprawiedliwego, nagrodę sprawiedliwego otrzyma. Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem, zaprawdę, powiadam wam, nie utraci swojej nagrody (Mt 10, 37-42).
2. Rozważ to, co Bóg Tobie powiedział:

Stracenie życia wydaje się rzeczą przerażającą. Jesteśmy tak zanurzeni w tym świecie jak ryby
w wodzie. Wszystko wokół nas zdaje się być swojskie, znane i przyjazne. Tutaj przecież toczy się codzienne życie, znajdują się rzeczy, które kochamy i ludzie, jakich cenimy. Sama perspektywa opuszczenia tej rzeczywistości sprawia, że w człowieku pojawia się duży niepokój. Jak miałby wyglądać ten inny świat? Czy aby na pewno jest on lepszy od tego, czego doświadczamy na ziemi? W konfrontacji z nieznanym człowiek woli wybrać to, co już opanował. Nie każdy ma w sobie gen odkrywcy nowych światów.

Tracenie życia według słów Pana Jezusa nie odnosi się jednak do śmierci fizycznej.
To radykalna zmiana zasad funkcjonowania tutaj na ziemi dokonana przez Jego uczniów. W tej nowej rzeczywistości liczy się każdy kubek wody podany spragnionemu. Chrystus chce nas przekonać, że tracenie życia może dokonywać się codziennie, w małych czynnościach i gestach, które świadczą o tym, iż daliśmy pierwszeństwo Bogu i bliźnim przed naszymi egoistycznymi zachciankami. Ta perspektywa, choć często dla człowieka bolesna, okazuje się być szansą na prawdziwy duchowy rozwój.

Pan Jezus zarysowuje nam dwie wizje świata. W pierwszej z nich najważniejsze są więzy rodzinne, troska o zabezpieczenie własnego majątku i realizacja osobistych potrzeb. Świat ten cechuje wewnętrzne zamknięcie. Bóg i inny człowiek są w nim zagrożeniami, które rujnują „święty spokój”. Druga wizja świata cechuje się wewnętrzną otwartością. To rzeczywistość, w której pierwsze skrzypce gra miłość do Chrystusa. Dzięki niej człowiek może zacząć tracić siebie dla innych. Rozdaje on miłość otrzymaną od Jezusa w postaci drobnych, codziennych gestów dobroci, które wychodzą daleko poza krąg rodziny, przyjaciół i ludzi wyświadczających mu różne przysługi. Te dwa światy, które ukazuje nam Chrystus, to tak naprawdę duchowy proces przechodzenia od małego samozadowolenia do wielkiego szczęścia. Pierwsza rzeczywistość jest punktem wyjścia, charakteryzującym wszystkim ludzi na ziemi. Druga z nich to moment końcowy naszej duchowej wędrówki, w której naprawdę zaczynamy żyć zgodnie ze słowami Pana Jezusa: „więcej szczęścia jest w dawaniu, aniżeli w braniu” (Dz 20,35).

3. Modlitwa – Abym potrafił/a tracić swoje życie dla Boga i bliźnich.
4. Kontemplacja – w ciągu dnia powtarzaj często słowa:

Błogosławiony lud, który chodzi w blasku Twojej obecności.