Ogłoszenia Duszpasterskie

II  NIEDZIELA OKRESU  ZWYKŁEGO – 18.01.2026r.

OGŁOSZENIA   DUSZPASTERSKIE

 

Rozpoczynamy Tydzień Powszechnej Modlitwy o  Jedność Chrześcijan. W tym roku towarzyszy mu hasło „Jedno Ciało, Jeden Duch, Jedna Nadzieja”.   

 

-PONIEDZIAŁEK:  Piłsudskiego, Kilińskiego i Zamkowa (od 14.00) 

-WTOREK: ul. Kościuszki od strony Chróścina, Sportowa
i Ośrodek Zdrowia (od 14.00) 

-ŚRODA: ul. Zielona od mostu i ks. Popiełuszki (od 14.00) 

-SOBOTA: kolęda uzupełniająca (od 9.00) 

Medytacja – II Niedziela Zwykła – 18.01.2026

1. Przeczytaj uważnie i kilkakrotnie Słowo Boże: Pan rzekł do mnie: „Ty jesteś sługą moim,
Izraelu, w tobie się rozsławię”. Wsławiłem się w oczach Pana, Bóg mój stał się moją siłą.
A teraz przemówił Pan, który mnie ukształtował od urodzenia na swego Sługę, bym
nawrócił do Niego Jakuba i zgromadził Mu Izraela. A mówił: „To zbyt mało, iż jesteś Mi
Sługą dla podźwignięcia pokoleń Jakuba i sprowadzenia ocalałych z Izraela! Ustanowię cię
światłością dla pogan, aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi” (Iz 43, 3. 5-6).

2. Rozważ to, co Bóg Tobie powiedział:
Kiedy Pan Bóg zaprasza człowieka do głębokiej relacji ze sobą, to nie proponuje mu
roli marginalnej na kartach wielkiej historii zbawienia. Przeczuwał już ten fakt prorok
Izajasz dostrzegając, że Izrael został powołany do bycia sługą ukazującym miłość i dobroć
Stwórcy. Ojcowie Kościoła widzieli w tym fragmencie słowa natchnionego nadchodzącego
Mesjasza – Pana Jezusa. On w pełni stał się sługą Boga Ojca, niosącym światło w mroki i
cienie ludzkich serc. Chrystus rzeczywiście dźwigał osoby przygniecione ciężarem win,
cierpień i trudności. Co więcej, nadal to robi. Pan Jezus również sprowadza na właściwie ścieżki tych, którzy pogubili się w życiu. Samo Jego imię oznacza jedno: „Bóg chce zbawić
człowieka”. Te sprawy są wiadome ludziom wierzącym, może nawet oczywiste. Wypada się
jednak zapytać: do czego zaprasza mnie osobiście Bóg przez proroka Izajasza?
Odpowiedź tylko pozornie wydaje się prosta. Bożą wolą jest, by każdy człowiek stał się
Jego sługą. Aby dobrze jednak spełnić te zadanie, nie można pozostać biernym w relacji
z Panem. To za mało, gdy człowiek jest tylko odbiorcą Bożych darów. Trzeba przecież
przekazywać je dalej, a nie zatrzymywać wyłącznie dla siebie. Może właśnie dlatego ten rok
duszpasterski przeżywamy pod hasłem: „Uczniowie – Misjonarze”. Na tych dwóch filarach
bowiem opiera się dynamika prawdziwego życia chrześcijańskiego.
Uczeń to osoba, która wie, że nie ma pełnej wiedzy. Z uwagą wsłuchuje się w słowa
nauczyciela, starając się jak najwięcej zapamiętać z tego, co ma jej do przekazania mistrz.
Potem uczeń realizuje w praktyce zdobytą wiedzę. W ten sposób słowo zasiane przez
nauczyciela wydaje plon w życiu słuchacza, nie pozostając jedynie czystą teorią. Jeśli
uważamy Pana Jezusa za naszego Mistrza, to ten naturalny proces poznawania Jego nauki
i realizowania jej stanowi ważny element rozwoju przyjaźni z Nim. Chrześcijaństwo
wyłącznie teoretyczne jest dla nas samych, ale też i dla świata niesatysfakcjonujące.
Często też kończy się oziębłością w wierze, a czasami nawet całkowitym porzuceniem
jej światła. Ten, kto przyjmuje postawę ucznia, nie ma jednak pozostać do końca życia
wyłącznie na tym poziomie. Słowa Jezusa – Mistrza są zbyt cenne, aby zachować je tylko
dla siebie. Pomimo wewnętrznych obaw i niepewności prawdziwy uczeń podejmuje się
także bycia misjonarzem. Chce być lampą, która płonie i świeci, doprowadzając innych
ludzi do spotkania z Chrystusem. Takie właśnie zadanie stawia nam dzisiaj Bóg. Jak na nie
odpowiemy?

3. Modlitwa – Poproś Pana Jezusa, abyś stał/a się prawdziwym uczniem – misjonarzem.

4. Kontemplacja – w ciągu dnia powtarzaj często słowa: Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę.