Ogłoszenia Duszpasterskie

 

XIV  NIEDZIELA  ZWYKŁA – 05.07.2026r.

OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

            Przychodzimy nieustannie do Boga, by nas pokrzepił i pocieszył w naszej wędrówce przez ten świat do nieba.

 

 

 

 

 

Medytacja – XIV Niedziela Zwykła – 05.07.2026

1. Przeczytaj uważnie i kilkakrotnie Słowo Boże: W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie. Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić. Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem słodkie jest moje jarzmo, a moje brzemię lekkie (Mt 11, 25 – 30).
2. Rozważ to, co Bóg Tobie powiedział:

Każdego dnia spotykamy wielu ludzi. Mijamy ich na ulicach, spotykamy na zakupach,
w środkach transportu publicznego, miejscach modlitw lub w kolejce do lekarza. Z ich twarzy możemy wyczytać radość albo smutek. Łatwo przychodzi nam określić wiek tych ludzi, nieco trudniej już wykonywaną przez nich pracę, wyznawane poglądy, czy posiadane zainteresowania. Jednego jednak nie jesteśmy w stanie dostrzec: ciężaru wewnętrznego, który dana osoba niesie. Czasem pod maską uśmiechniętego, pewnego siebie człowieka kryje się ktoś mocno doświadczony przez życie. Tego jednak nie możemy zauważyć, dopóki dana osoba sama nie podzieli się tym, co skrywa jej serce.

Pan Jezus zaprasza dzisiaj wszystkich tych, którzy są zmęczeni codziennymi trudnościami
i obciążeni własną życiową historią do tego, aby weszli w jeszcze głębszą relację z Nim samym. Chrystus obiecuje pokrzepienie i umocnienie osobom doświadczającym samotności, odrzucenia, niezrozumienia lub niespełnienia. To pokrzepiające słowa, a o ich prawdziwości nieraz mogliśmy się przekonać na własnej skórze. Zaraz po tej zapowiedzi pada jednak taka zachęta z ust Pana Jezusa, która może budzić zdumienie czy nawet jawny sprzeciw. Chrystus wzywa bowiem swoich uczniów do tego, by wzięli Jego jarzmo na siebie. Czyżby chciał On dołożyć człowiekowi do już posiadanych ciężarów wewnętrznych kolejne obciążenie? Czym jest owo jarzmo, o którym mówi nasz Mistrz?

Na tak postawione pytanie można odpowiedzieć w różny sposób. Jedni widzieli
w jarzmie Chrystusowym podążanie za Jego wskazaniami i nauką. Chociaż nie jest ona łatwa do zastosowania w codzienności, to jednak konsekwentne jej wypełnianie daje człowiekowi pełnię szczęścia. Inni wskazywali, że jarzmem przyjętym przez Pana Jezusa było realizowanie woli Ojca w niebie, nawet jeśli nie należała ona do prostych i przyjemnych zadań. Te dwa rozwiązania nie muszą się w żaden sposób wykluczać. Żyć w głębokiej relacji z Bogiem Ojcem i być pilnym uczniem Jezusa – Nauczyciela, wierzącym w każde Jego słowo, to recepta na ukojenie dla ludzkiej duszy. Z czasem człowiek podążający za Chrystusem sam odkrywa, że owo jarzmo, które Pan mu daje, nie jest wcale kolejnym ciężarem nie do uniesienia, ale środkiem pozwalającym zachować wewnętrzny pokój i harmonię.

3. Modlitwa – Powierz wszystkie swoje życiowe trudności Jezusowi.
4. Kontemplacja – w ciągu dnia powtarzaj często słowa: Pan podnosi wszystkich zgnębionych.